Van een uitstrijkje naar een behandeling tegen baarmoederhalskanker

Begin dit jaar kwam mijn zusje thuis met de uitslag pap 3b, wat eigenlijk betekend dat je verkeerde cellen hebt die kunnen doorzetten in baarmoederhalskanker. Dat was natuurlijk schrikken, mijn kleine zusje van net 21, moest misschien geopereerd worden. Uiteindelijk is er gekozen voor wachten en over half jaar nieuw uitstrijkje.

Op aanraden van mijn moeder heb ik zelf ook maar de huisarts gebeld en een uitstrijkje aangevraagd. Normaal wordt landelijk iedereen op hun 30e opgeroepen voor een uitstrijkje, maar omdat ik aangaf over mijn zusje en het zekere voor het onzekere wilde nemen mocht het toch.

Begin februari had ik een afspraak bij de huisarts. Het uitstrijkje was snel gebeurd, maar wat een afschuwelijk hard en koud ijzer ding, brrrrr wordt er weer helemaal naar van. Ruim 2 weken later werd ik gebeld dat ik een hoge pap score had, mijn score was namelijk pap 3a2, voor meer uitleg over de pap score klik hier. De huisarts zei dat ik voor het virus HPV negatief scoorde, maar verwees me toch door naar de gynaecoloog in verband met mijn zusje en op mijn aandringen.

Daar zat ik dan eind februari in de beugels bij de gynaecoloog doodsbang,maar gelukkig was ik niet alleen. Ik kwam voor een colposcopie, kort samengevat houdt dat in dat de gynaecoloog een kijkje neemt in je baarmoederhals. Soms wordt er een biopt genomen zodat ze dat op kweek kunnen zetten en verder onderzoeken. Van mijn zusje had ik al gehoord dat zij dat ook had gehad, maar zelf was ik er totaal niet op voorbereid. Ik schrok dan ook enorm toen de dokter zei dat ze een stukje gingen weg knippen. Gelukkig was het snel voorbij en was het enkel wachten op de uitslag van de biopsie. Ik had immers van de huisarts al gehoord dat ik geen HPV had dus maakte ik mij ook geen zorgen.

Tot dat op 18 maart de gynaecoloog belde met de uitslag, ik had een pap score van 3a 2 wat vergelijkbaar is met pap 3b. Daarnaast had ik een cin2 en HPV type 18. Omdat ze gynaecoloog me best er mee overdonderde hadden wij afgesproken dat ze mij over een week zou bellen om te horen wat mijn besluit was. De keuze was tussen half jaar wachten en hopen dat je lichaam het zelf opruimt, of een behandeling en alles weg laten halen.

Ik ben mij in die week gaan verdiepen in de uitslag, zodat ik voor mezelf de juiste keuze kon maken. Wat duurt een week lang als je voor zo een keuze staat en wat staat er veel op het internet. Toch kwam ik elke keer weer tot de conclusie dat behandeling de beste en veiligste optie voor mij was. Niet alleen in verband met mijn leeftijd, maar vooral gezien de uitslag en het type HPV. Type 18 is namelijk de meest gevaarlijke vorm en 70% ervan zet binnen 3 jaar door naar baarmoederhalskanker. Dit allemaal bij elkaar vond ik een te groot risico om een half jaar te wachten voor een nieuw uitstrijkje. Toen de dokter een week later belde was ik nog steeds aan het twijfelen, maar uiteindelijk is er toch voor behandeling gekozen.

De behandeling vond 22 mei plaats, precies na onze vakantie in Griekenland, zodat ik maar eenmalig vrij hoefde te vragen. Mijn vriendje Robin en mama gingen mee naar het ziekenhuis. Daar aangekomen kreeg ik mijn bed toegewezen en een super sexy setje ziekenhuis kleding. Helaas mochten ze niet verder mee, dus toen ik mijn infuus kreeg moest ik het alleen doen. Ik kan me alleen herinneren dat ik met de arts in gesprek was en opeens werd ik wakker in de uitslaapkamer. Gelukkig mocht ik gauw terug naar mijn eigen kamer, wel helemaal suf van de narcose en high van de morphine. Ik was blij toen ik einde van de dag naar huis mocht.

Afgelopen maand had ik weer een afspraak voor een uitstrijkje. De uitslag was al gauw binnen ik had enkel pap score 1. Echter moest ik nog een week wachten omdat ze niet konden checken of er wel of niet HPV aanwezig was. Al die angst en stress van begin dit jaar kwam weer terug en van de schrik moest ik dan ook huilen. Gelukkig ging de week snel voorbij en kreeg ik het verlossende telefoontje. De gynaecoloog belde met het nieuws dat er geen HPV in mijn lichaam te vinden was en dat in combinatie met de pap score 1 was het mooiste nieuws wat ik zo tegen eind van het jaar kon krijgen. Ik hoef pas mei 2021 terug voor controle 😁

Wat een tijd vol stress en spanning was heeft me wel doen nadenken over mijn gezondheid en een paar factoren aan te pakken, misschien vertel ik daar binnenkort meer over.

Hebben jullie wel eens te maken gehad met een uitstrijkje, vervolg of zelfs behandeling?